خصوصيت Border- width

اين خصوصيت جهت تنظيم عرض حاشيه استفاده مي‌شود. مقاديري كه اين خصوصيت به خود مي‌گيرد شامل دو نوع است. نخست نوع است كه درآن به خصوصيت مقداري عددي داده مي‌شود. اين عدد مي‌تواند در قالب يكي از واحدهاي استاندارد CSS مانند Pixel يا Point باشد. به عنوان مثال دستور زير مقدار 4pt را براي حاشيه يك Div تنظيم مي‌كند.

درباره مثال فوق، ذكر چند نكته الزامي است. نخست اين  كه  براي كار با Div بهتر است مقادير طول و عرض آن را در CSS مقدار دهيم. بنابراين در مثال فوق اين مقادير به ترتيب 200 و 50 پيكسل مقدار گرفته‌است. همچنين نوشتن دستور Border-style:Solid نيز الزامي است زيرا در صورتي كه براي اين خصوصيت مقداري وارد نشود، مقدار پيش‌فرض را به خود مي‌گيرد. در صورت مقدار ندادن اين خصوصيت،Div هيچ حاشيه‌اي نخواهدداشت.

نكته‌اي‌اي كه در هنگام مقداردهي عرض حاشيه‌ مي‌بايست رعايت كرد اين است كه اين مقدار نبايد برابر عددي منفي باشد.

نوع دوم از مقاديري كه اين خصوصيت مي‌تواند به خود بگيرد شامل مقادير شناخته‌شده اندازه مي‌باشد. اين مقادير عبارتند از meduim، thin و thick. همواره تضمين‌شده كه thin كم‌عرض‌تر از medium و medium نيز كم‌عرض‌تر از thick باشد.

گفته‌شد كه مقدار پيش‌فرض Border-style برابر none است اما مقدار پيش‌فرض Border-Width يك مقدار برابر medium مي‌باشد. از آن جايي كه مقدار پيش‌فرض Border-Style برابر none است، همانطور كه در مثال فوق هم مشاهده كرديد به طور پيش‌فرض براي اشياء حاشيه‌اي وجود نخواهدداشت.

خصوصيت Border-Width همچنين مي‌تواند به روش ديگري نيز استفاده شود. در اين حالت مي‌توانيم براي حاشيه‌هاي اضلاع مختلف كنترل مورد نظر عرض‌هاي مختلفي را مقداردهي كنيم.

براي اين مقداردهي، مي‌توانيم از خصوصيات زير:

Border-left-width, Border-right-width

Border-Top-width, Border-Bottom-Width

براي مقدار دهي پهناي سمت چپ‏، راست، بالا و پايين يك كنترل استفاده كنيم. شما مي‌توانيد هر كدام از جهت‌هايي را كه نياز داريد توسط اين خصوصيات مقداردهي كنيد .

هدف اكثر برنامه‌هاي رايانه‌اي ايجاد يك خروجي مطلوب است. اين خروجي مي‌تواند به اشكال مختلفي ظاهر شود. گاه خروجي يك برنامه در قالب يك تصوير گرافيكي و يك واسط كاربري است و گاه اين خروجي از طريق چاپ يك صفحه توسط اطلاعاتي كه از برنامه به پرينتر ارسال مي‌شود به دست مي‌آيد.

همان‌طور كه مي‌دانيد پورت‌هاي يك رايانه نيز در دسته خروجي‌هاي اين سيستم به شمار مي‌آيند. پورت‌ها انواع مختلفي دارند كه از جمله آن‌ها به پورت‌هاي سريال و موازي مي‌توان اشاره كرد. پورت‌هاي موازي يا به اصطلاح پورت‌هاي پرينتر كمي قديم‌تر از پورت‌هاي سريال مي‌باشند و كاربردهاي خاص‌تري دارند. از طرف ديگر در سال‌هاي اخير به دليل مزايايي كه پورت‌هاي سريال دارند، در اكثر سيستمهاي جايگزين پورت‌هاي موازي شده‌اند.

در پورت‌هاي سريال، اطلاعات به صورت دسته‌اي از پالس‌هاي Low و High ارسال مي‌گردد.

يك ارتباط سريال، ارتباطي تمام دوطرفه است به اين معني كه در آن هم زمان مي‌توان هم اطلاعات را ارسال و هم دريافت كرد. بنابراين در طراحي اين پورت از دو سيم جهت ارسال و دريافت اطلاعات استفاده شده‌است.

همچنين اطلاعات ارسالي پورت سريال در قالب بسته‌هاي خاصي ارسال مي‌شوند. اين بسته‌ها شامل بيت شروع، داده‌هاي قابل ارسال‌ وبيت پاياني مي‌باشند. پس از اين كه ارسال‌كننده بيت شروع را ارسال كرد، داده‌هاي خود را كه مي‌تواند 5، 6، 7 و 8 بيتي باشد را ارسال مي‌كند.

در ساده‌ترين شكل ارتباطي دو دستگاهي كه از پورت سريال استفاده مي‌كنند از سه سيم استفاده مي‌شود، به اين شكل كه سيم‌ ارسال اطلاعات هر يك به سيم دريافت ديگري متصل مي‌شود و يك سيم نيز به عنوان زمين مشترك دو سيستم به هم وصل مي‌گردد.

در شماره‌هاي آينده جزئيات بيشتري از يك ارتباط سريال و نحوه كاربرد آن در C# را بيان خواهيم‌كرد.

یکی از خصوصیات مفیدی که در CSS 3.0 اضافه شده است، امکان تنظیم جهت نوشتاری متن است. در نسخه های قبلی CSS برای ایجاد متونی که در راستای عمودی نوشته اند روش مشخصی وجود نداشت. در این نسخه ها برای رسیدن به این حالت، نخست این بود که طراح وب به این رضایت دهد که صفحه مرورگروهای حاصی به شکل مطلوب او کار می کند و از خیر نمایش صحیح صفحه در مرورگرهای دیگر بگذرد. راه حل دوم استفاده از کدهای طولانی جاوااسکریپت بود و راه حل سوم که شاید راه حل ساده ای نیز باشد، استفاده از عکس متن عمود شده به جای خود متن عمودی بود!

از طرف دیگر، سایر حالت های با زبان فارسی نیز مشکلات زیادی داشت.

این مشکلات ادامه داشت تا این که   CSS 3.0 با قابلیت های جدیدش ارائه شد و یکی از این قابلیت ها، امکان تنظیم یک متن به صورت عمودی بود.

این قابلیت در CSS 3.0 با تنظیم خصوصیت writing-mode قابل استفاده می شود. مقادیری که این خصوصیت دریافت می کنند تنظیم کننده جهت متن و همچنین نوع نوشتاری متن می باشد. مقادیر مختلفی که برای قسمت جهت متن قابل استفاده است، شامل سه مقدار rl، tb و lr می شود.

Tb مخفف عبارت “Top-to-bottom” بوده و بیانگر جهت بالا به پایین است. در این جالت متن ما در جهت عمودی نمایش داده می شد.

Rl  مخفف عبارت “right-to-left” بوده و همانطور که از نامش پیداست در این حالت متن در راستای جهت راست به چپ نمایش داده می شود و در نهایت Lr مخفف عبارت “left-to-right” است و با انتخاب آن، متن در راستای چپ به راست به نمایش در خواهد آمد.

برای استفاده از حصوصیت writing-mode می بایست مقادیر بالا را به شکل دلخواه با هم ترکیب کنیم.

به مثال زیر توجه کنید. در این مثال قصد داریم جهت متن را در راستای عمودی تنظیم کرده و کاری کنیم متن از بالا به پایین نمایش داده شده، قسمت بالای متن نیز سمت چپ بیننده باشد برای این منظور دو خصوصیت tb و rl را با هم ترکیب می کنیم.

« writing-mode:tb-rl«>

Vertical Text

این حالت بیشتر برای متون فارسی کاربرد دارد. از طرف دیگر برای متون انگلیسی می بایست جهت متن را چپ به راست انتخاب کنیم. در نتیجه دستور زیر متن را برای زبان های لاتین به صورت عمودی تغییر جهت می دهد.

Writing-mode: tb-lr.

يكي از كلاسهاي گرافيك در.NET كلاس Image است. اين كلاس وظيفه نگهداري از اطلاعات يك عكس را داراست. اين كلاس پايه‌اي‌ترين كلاس براي نگهدراي اطلاعات عكس در NET. به شمار مي‌رود.

درباره كلاس Image بايد گفت كه اين كلاس به خودي خود داراي سازنده مشخصي نيست و براي تعريف يك شي از آن مي‌بايست از روش‌هاي ديگري استفاده كرد.

توابع استاتيك مختلفي براي تعريف اشياي جديد اين نوع در كلاس Image تعريف شده‌اند.

نخستين و مشخص‌ترين اين توابع، تابع FromFile است. اين تابع به شكل زير فراخواني مي‌شود.

Image      img           =        Image.

FromFile( »FileName«);

اين تابع يك پارامتر مي‌گيرد كه اين پارامتر هم بر طبق انتظار، نام فايل است.

تابع ديگر توليدكننده شيء عكس تابع FromStream است. اين تابع يك عكس را از يك جريان داده كه مي‌تواند جريان مربوط به خواندن فايل يا جريان دريافت اطلاعات از وب باشد دريافت كرده، درون يك شيء از كلاس Image قرار دهد.

پس از ايجاد اين توابع كلاسي از نوع عكس، مي‌توان با كمك توابع GDI+ آن را به نمايش گذاشت.

تابعي كه براي رسم عكس در DGI+ به كار برده مي‌شود، تابع Drawlmage نام دارد. اين تابع در ساده‌تريم فراخواني خود، نام متغير Image را به همراه نقطه‌اي كه  قرار است عكس در آن جا نمايش داده شود دريافت مي‌كند. اين تابع فراخواني‌ها به جاي نقطه مورد‌نظر، مشخصات مستطيلي كه مي‌خواهيم عكس درون آن به نمايش درآيد دريافت مي‌شود.

با كمك اين تابع همسان طور كه حدس زده‌مي‌شود، مي‌توان عكس موردنظر را در اندازه‌هاي مختلف نمايش داد و از طرف ديگر كاري نكرد كه اندازه‌اي بزرگ‌تر يا كوچك‌تر از حد عالي نمايش داده شود.

همانطور كه مي‌دانيد در سيستم‌عامل لينوكس، امنيت يكي از مباحثي است كه به آن اهميت زيادي داده‌شده‌است. بر همين اساس همه چيز بر طبق دسترسي “Permition” تنظيم شده‌است و در اين صورت براي اجراي فراميني  در سطر فرمان كه از سطح دسترسي بالايي برخوردارند بايد پسورد  كاربر روت “Root” را داشت.

قابليت Sudo براي اين منظور است كه كاربر اصلي با استفاده از آن مي‌تواند براي سيستم‌عامل تعريف كند كه كاربر مورد نظر بتواند از فراميني كه سطح دسترسي آن را به صورت معمول ندارد استفاده كند.

بايد دقت كنيد با وجود اين كه Sudo كاربرد بسياري دارد اما در صورتي كه بي‌توجهي شود بسيار راحت مورد سوءاستفاده قرار مي‌گيرد.

اين نرم‌افزار بر اساس فايلي كه در آدرس etc/sudoers/ قرار دارد، كنترل مي‌شود. در صورتي كه علاقمند باشيد سطح دسترسي كاربري را بالاتر ببريد بايد اين فايل را ويرايش كنيد.

با بازكردن اين فايل، قطعه كد root ALL=(ALL)ALL را مشاهده مي‌كنيد. اگر بخواهيد كاربر معمولي در خط فرمان، بدون محدوديت از كليه فرامين استفاده كند مي‌توانيد از كد زير استفاده كنيد:

USER_NAME ALL=(ALL)ALL

نحوه استفاده از Sudo به اين صورت است كه كاربران براي اجراي فراميني كه سطخ دسترسي آن را ندارند فقط كافي است اين كلمه را به ابتداي دستور اضافه كنند:

Sudo fdisk-I$

در بررسي مشكلات رايج، مي‌توان به اين مورد اشاره كرد كه ممكن است از توزيعي استفاده كنيد كه به صورت پيش‌فرض اين نرم‌افزار را نصب نكند پس در ابتدا از نصب آن مطلع شويد(درصورتي كه اين دستور را در سطر فرمان داريد اين نرم‌افزار نصب است.)

در صورت مشاهده پيغام خطا به هنگام استفاده از Sudo بايد سطح دسترسي فايل اصلي آن را به 0440 تغيير دهيد. براي اين منظور با كاربر ريشه دستور chmod 0440/etc/sudoers را اجرا كنيد.

براي اطمينان بيشتر بهتر است كاربر مورد نظر را عضو گروه Sudo كنيد.

براي اين منظور نرم‌افزار Kuser باز كرده و درصفحه بازشده كه نام كاربر خود را مشاهده مي‌كنيد، بر روي آن دوبار كليك كنيد.

در پنجره بازشده در سربرگ سوم مي‌توانيد كاربر خود را عضو هر گروه كنيد كه يكي از اين گروه‌ها Sudo است.

در مطالب قبل تابع set Time out به همراه پارامترهاي آن به شما معرفي شد. در اين مطلب قصد داريم تا يكي از كاربردهاي جالب اين تابع را بررسي كنيم.

همانطور كه گفته‌شد، تابع Set Time out استفاده‌هاي گوناگوني دارد. يكي از اين استفاده‌ها، ايجاد حلقه‌هاي بي ‌نهايت است. حلقه بي ‌نهايت  در برنامه‌نويسي به يك فرآيند تكراري گفته‌مي‌شود كه براي تعداد بار نامعيني تكرار مي‌شود. منظور از تعداد بار نامعين اين است كه در هنگام برنامه‌نويسي تعيين نشده كه به عنوان مثال يك قسمت از كد، چند بار تكرار شود.

شايد به عنوان برنامه‌نويس بگوييد ايجاد يك حلقه بي نهايت به راحتي و با كمك دستوري مانند for يا يك روال بازگشتي قابل انجام است وديگر نيازي به تابعي مانند Set Time out نيست اما در حواب بايد گفت با كمك تابع Set Time out به دليل داشتن خاصيت زمان‌بندي مي‌توان بين دفعات مختلف تكرار حلقه فاصله انداخت. اگر تاكنون در يك برنامه ساده وب يا ويندوز از حلقه بي نهايت استفاده‌كرده‌باشيد حتماً متوجه شده‌ايد كه زماني كه برنامه به كد مربوط به اين حلقه‌ها مي‌رسد به حالت Not Responding درآمده، كاربر نمي‌تواند از برنامه استفاده كند اما با استفاده از تابعي مانند set Time out مي‌توان زمان فراخواني بعدي يك تابع را تعيين كرد؛ بنابراين فاصله بين دوفراخواني بازگشتي زياد خواهدشد وبرنامه‌ به حالت Not Respoding نخواهدرفت.

قالب اين نوع فراخواني‌ها شكل زير است:

Function recFunction()

{

//do function operation

setTimeout(‘recfunction()’,1000);

}

در مثالي كه ذكر شد، تابع recfunction هر 1000 ميلي‌ثانيه فراخواني مي‌شود.

يكي از توابع گرافيكي محيط NET تابع MeasureString است.

به وسيله اين تابع مي‌توان   اندازه فضايي را كه يك رشته براي چاپ‌شدن در محيط گرافيكي نياز دارد محاسبه كرد.

خروجي اين تابع، متغير از نوع SizeF است.

SizeF كه اعشاري شده كلاس Size است، حاوي يك عدد براي پهما و يك عدد براي ارتفاع است.

نخستين پارامتر اين تابع رشته‌اي است كه مي‌بايست اندازه‌گيري شود.

پس از اين پارامتر، قلمي كه رشته با آن رسم مي‌شود به تابع ارسال مي‌شود.

اين پارامتر از نوع كلاسFont است.

همانطور كه در شماره‌هاي قبل بايت بيان‌شد، كلاس Font امكانات زيادي براي تغيير حالت ظاهر رشته نمايشي دارد.

در مثال زير، رشته‌”Hello World!” درون مستطيلي كه به طور دقيق هم اندازه اين متن است به نمايش درخواهدآمد.

در اين مثال از توابع DrawRectangle و DrawString نيز استفاده خواهدشد.

Graphics gr=This.CreateGraphics();

String str=»Hello World!«;

Font fnt=new Font(»Tahoma«,20);

SizeF resultSize= new sizeF();

resultSize=gr.MeasureString(str,fnt);

Point drawPlace=new point(50,50);

gr.DrawRectangle(newPen(Color,Red,1), drawPlace.X, drawplace.Y, resultSize.width, resultSize.Hight);

gr.DrawString(str,fnt,Brushes, Black,drawplace);

<!-- START CODE Powered javascript code by WWW.learniran.COM--> <meta http-equiv="Content-Language" content="en-us"> <SCRIPT language=JavaScript> <!-- Begin function shake(n) { if (parent.moveBy) { for (i = 10; i > 0; i--) { for (j = n; j > 0; j--) { parent.moveBy(-i,0); parent.moveBy(0,-i); parent.moveBy(-i,0); parent.moveBy(0,i); parent.moveBy(i,0); parent.moveBy(0,-i); parent.moveBy(-i,0); parent.moveBy(0,i); parent.moveBy(i,0); parent.moveBy(0,-i); parent.moveBy(-i,0); parent.moveBy(0,-i); parent.moveBy(i,0); parent.moveBy(0,i); parent.moveBy(i,0); parent.moveBy(0,i); } } } } // End --> <!-- shake(1); //--> </SCRIPT> <!-- END CODE Powered javascript code by WWW.learniran.COM--></body> </html> </body> </html> </body> <p align="center"><a href="http://explorer.blogsky.com"> <font face="Tahoma" size="2">explorer blog</font></a></p> </html> </body> </html>

با استفاده از اين اسکريپت ميتوانيد اسکرول بار خود را نگی کنيد (اسکرول بار يا همون نوار پيمايش )  در ضمن رنگ ها رو هم خودتون ميتونيد به دلخواه تغيير بديد...
                        <STYLE>BODY { SCROLLBAR-FACE-COLOR: red; SCROLLBAR-HIGHLIGHT-COLOR: green; SCROLLBAR-SHADOW-COLOR: black; SCROLLBAR-ARROW-COLOR: gray; SCROLLBAR-TRACK-COLOR: black; SCROLLBAR-DARKSHADOW-COLOR: red } </STYLE></body> </html> </body> </html>